11 februari was het dan zover, onze oudste dochter trouwde. Maanden van voorbereidingen gaan daaraan vooraf en vooral de laatste weken waren zeer hectisch.
Dan komt die Dag waar zo naar toe is geleefd.
Wat was ze een stralende bruid!!
Genoten hebben we van de dag. Het was alle voorbereidingen meer dan waard. De bruid en bruidegom hebben met volle teugen genoten, maar ook ik als moeder van de bruid heb enorm genoten. Zo’n dag vliegt om. Vol trots keek ik naar mijn dochter, ik kon mijn ogen niet van haar af houden, wat zag ze er prachtig uit! En wat mag je als ouders meedelen in de feestvreugde, alle handen die je mag schudden en allemaal even lovend over het stralende paar! “vind je het niet moeilijk”, wordt er gevraagd. Nee, op zo’n dag is het alleen maar genieten geblazen.
En het is ook zo natuurlijk dat ze gaan trouwen.
De ‘klap’ komt de zondag erop, wanneer ik in het infoblaadje in de kerk de personalia lees. “getrouwd: Christian en Hannah Hogenkamp”. Weg Kerklaan, dan is het toch wel even slikken. Ach zegt een andere dochter: “over een paar maanden heb je er weer een Kerklaan bij…”. Dat is waar, dan trouwen Jochem en Marcia. Maar dan is er weer een moeder die waarschijnlijk even moet slikken… geen Noordstar meer…
Het is nu aan mij om te laten zien dat mijn speech die ik op de trouwdag heb gehouden over ‘loslaten’, niet alleen maar woorden zijn.
Kinderen hebben is kinderen loslaten.
En niet zómaar loslaten, nee ik mag ze overgeven aan God en erop vertrouwen dat Hij voor ze zal zorgen, zoals Hij dat al zo vaak heeft laten zien.
Maar ik moet wel voor hen blijven bidden!
