Ons gezin heeft een zware tijd achter de rug. In april overleed mijn moeder en binnen drie maanden ook mijn vader. Soms overviel me het gevoel dat ik het niet meer zou redden, het werd me allemaal teveel. Ook ons drukke gezin voelde soms als een zware last, ook de kinderen reageerden natuurlijk op het verlies van opa en oma en daarbij de angst, als hun dood kunnen gaan dan is dat ook mogelijk met pappa en mamma.
De pleegkinderen hebben als het ware al eens hun ouders verloren toen ze daar werden weggehaald. Stel je voor dat nu ook nog je pleegouders uit beeld verdwijnen.
Op een moment dat ik het niet meer zag zitten met één van de kinderen en ik naar God uitriep
hoort U mijn gebeden eigenlijk wel, ziet U wel hoe zwaar we het hebben!!!!????
Toen kwam iemand uit de gemeente naar me toe en zei: de Heer heeft me er bij bepaald dat ik het maatje mag worden van één van je kinderen, gewoon om jullie eens te ontlasten.
Ik voelde me enorm getroost, God zag me, Hij hoorde me en Hij zorgde voor me.
De tekst uit Hebreeën 12:1-3 schoot bij me naar binnen,
De wedloop is soms zo zwaar dat je dreigt de eindstreep niet te halen, maar dan mogen we weten en ervaren dat Hij er is om je te ondersteunen, te dragen totdat je de finish hebt bereikt.
Klik hier dan kun je naar een filmpje kijken die dat nogmaals duidelijk maakt.
In de bijbel staat een stukje over Onesiforus, waarschijnlijk heeft u er nog nooit van gehoord.
Hij bezoekt Paulus in de gevangenis en Paulus wordt daar door bemoedigd en verkwikt.
(2 Tim 1:16-17)
Vraag je eens af de komende dagen voor wie jij een Onesiforus mag zijn.
Echt het kan een wereld van verschil maken !!!
Liefs Christa
